Blog - Op vakantie (Eveline Wooninck)

In het muZIEum hebben wij voor scholen een educatief programma waarin we met de leerlingen discussiëren over allerlei stellingen. Een van die stellingen is: "Op vakantie gaan is voor blinden en slechtzienden niet interessant". Nou, ik kan jullie vertellen dat ik het zeker niet eens ben met deze stelling. Hieronder lees je waarom.

Thuiskomen
Ik werd jaren geleden door mijn grote zus meegenomen naar Jamaica. Je weet wel, dat eiland waar het heel gevaarlijk is, waar alleen maar van die rastamensen wonen die de hele dag wiet roken, dat eiland. Dat is het vooroordeel dat de meeste mensen over dit eiland hebben.

Ik weet nog dat ik dacht: "oh, wat nou als ik het er niet leuk vind, dan heeft zij voor mij betaald en ga ik me vast heel schuldig voelen”. Het gevoel dat ik had toen ik eenmaal op het eiland aankwam, was echter met geen pen te beschrijven. Ik kan alleen maar zeggen dat ik "thuiskwam". Vraag me niet waarom, maar zo voelde het voor mij.

Na deze eerste keer volgde er nog een aantal vakanties naar Jamaica waarvoor ik steeds ‘slachtoffers’ kon vinden die met me mee wilden gaan. Dit was voor mij erg prettig omdat ik niet, zoals zienden, het overzicht heb en niet altijd even gemakkelijk mijn weg kan vinden in een vreemde omgeving. Zeker ‘s avonds in het donker niet.

Mijn beste maatje
Inmiddels had ik op het eiland een hele speciale band opgebouwd met een van de mensen die ik in het hotel had leren kennen. Hij is tot op de dag van vandaag mijn grote broer, mijn schouder om op uit te huilen, mijn raadgever. Kortom, mijn allerbeste maatje. Hij was het, die me ervan overtuigde om alleen naar Jamaica te reizen, want zo zei hij: "Jij kunt dat best en als er iets is, help ik je gewoon”.

Tja, daar heb ik toch een hele tijd over na moeten denken maar uiteindelijk heb ik de stap gewaagd en ben ik helemaal alleen naar mijn geliefde eiland afgereisd. Ik weet nog goed dat ik, die eerste keer alleen in het vliegtuig, duizend doden ben gestorven. De hele reis gingen er allerlei rare gedachten door mijn hoofd: ‘Wie zit er nu op dat eiland op jou te wachten? Wat nou als je de weg niet kan vinden?’ en ‘Hoe moet je iets invullen of opschrijven als je iets niet kan zien?’ Allemaal vragen die berust waren op angst, zo ontdekte ik later.

Alleen
Inmiddels ben ik al een aantal keren alleen naar Jamaica gegaan en weet ik dat er wel degelijk mensen zijn die daar op me wachten, mijn beste maatje bijvoorbeeld! Hij houdt van mij zoals ik ben, slechtziend of niet. Nog niet zo lang geleden was ik getuige op zijn bruiloft. Iets wat ik niet gekund zou hebben als ik me destijds zou hebben laten leiden door angst. Het was een eer om hierbij te kunnen zijn en iedere reis alleen voelt toch een beetje als een overwinning op mezelf.

Assistentie
Ik vraag op Schiphol altijd assistentie aan en dat is echt fantastisch. Ik word naar de juiste gate gebracht en ook bij aankomst staat de hostess al op me te wachten en brengt me naar de juiste bus die naar het hotel gaat. In het hotel aangekomen, helpen ze met het invullen van mijn papieren en brengen ze me altijd naar mijn kamer, zodat ik kan zien hoe ik moet lopen. Ik hoef maar een gil te geven en mensen staan voor me klaar. Dit geeft mij zo'n gevoel van onafhankelijkheid en vrijheid en zit mijn visuele beperking me totaal niet in de weg. Iets wat ik in het verleden wel eens anders heb ervaren maar daarover een volgende keer meer.

Tot snel!

"Pack my bags tonight, here's one Jacobite / who must leave, or surely die"
Every beat of my heart - Rod Stewart

Eveline is slechtziend en is werkzaam als publieksbegeleider bij het muZIEum.