Blog - Tinkerbell (Eveline Wooninck)

Ik weet niet of het jou weleens gevraagd is: als je jezelf nu eens zou moeten vergelijken met een dier, welk dier zou dit dan zijn? Ik hoef hier niet lang over na te denken. Veel mensen weten dat ik dol ben op dieren en dat ik Mopshondjes heb, maar wat niet zo veel mensen van mij weten is dat ik ook 'de voogdij' heb over een heel bijzonder dier: het dier waarmee ik mezelf altijd vergelijk.

Vaak worden de dieren bestempeld als vies, onvoorspelbaar en zelfs eng, maar ik vind ze fantastisch. Ik wilde haar dan ook een naam geven die totaal niet bij haar uiterlijk paste. En omdat mijn dieren altijd namen van filmfiguren krijgen, gaf ik haar de naam Tinkerbell. Tink (zoals ik haar meestal noem) is niet alleen het dier waarmee ik mezelf vergelijk, maar we hebben ook écht griezelig veel gemeen.

Geboorte
Toen ik geboren werd, kwam ik ruim 2 maanden te vroeg. Mijn geboorte was zelfs zo onverwacht, dat mijn ouders niet eens een naam voor me hadden als ik een jongen zou zijn. Bij mijn geboorte hield de zuster me letterlijk op één hand omhoog en zei: "nou, dit is Eveline", waarna ik snel in een couveuse gelegd werd. Mijn ouders hebben lange tijd in onzekerheid geleefd of ik het wel zou gaan redden en kregen zelfs het advies geen geboortekaartjes te versturen totdat ik groot en sterk genoeg zou zijn. Iedere dag kwamen mijn ouders gespannen naar het ziekenhuis om te zien of ik al aangekomen was. Het was de couveuse waardoor ik mijn visuele beperking opgelopen heb. Was ik op tijd geboren, dan was ik dus niet slechtziend geweest. Gelukkig mocht ik na 2 maanden het ziekenhuis verlaten en met mijn ouders mee naar huis.

Toen ik in 'blijde afwachting' was van Tinkerbell had ik eigenlijk ook alleen maar een meisjesnaam bedacht. En ja hoor, na weken wachten kreeg ik eindelijk een mail met het bericht dat ik 'mama' geworden was. Toen ik vroeg of ik haar mocht zien, kreeg ook ik een grote hand voor mijn neus geduwd met daarop de kleine Tink en de mededeling: "nou, dit is Tinkerbell". Ook zij was veel te vroeg geboren en werd meteen in een couveuse geschoven. Iedere dag mailde ik om te vragen of ze al aangekomen was en of ze wel goed groeide. Na 2 maanden voor haar leventje gevochten te hebben, kreeg ik eindelijk het goede nieuws dat ze groot en sterk genoeg geworden was. Het klinkt misschien gek, maar ik heb in die periode vaak gedacht aan de verhalen die mijn ouders tot op de dag van vandaag over mijn geboorte vertellen.

Vleermuis
Inmiddels heb je vast wel de foto van Tink bewonderd en gezien dat ze een vleermuis is. Een Jamaicaanse fruitvleermuis om precies te zijn. Vleermuizen zijn net als ik: nieuwsgierig, eigenwijs, sociaal, handelen vaak intuïtief, kunnen ietwat meedogenloos zijn én hun gezichtsvermogen is (vooral ‘s nachts) net zo belabberd als dat van mij!

Maar voordat de muZIEum-telefoon nu roodgloeiend gaat staan omdat jullie denken dat er een met uitsterven bedreigde Jamaicaanse fruitvleermuis op mijn donkere zolder woont, wil ik jullie even op het hart drukken dat Tink niet bij mij in huis woont. Als voogd ben ik zeer nauw betrokken bij haar verzorging en gezondheid en word ik hiervan dagelijks op de hoogte gehouden. Ook krijg ik vaak foto's van haar en kan ik haar op die manier goed zien, maar Tink woont in een voor haar natuurlijke, veilige, fantastische omgeving samen met soortgenootjes. Ik hoop dan ook dat ze met mijn hulp en de verzorging van de experts heel gelukkig oud zal worden.

Tot gauw!!

"So take my hands and come with me / We will change reality / So take my hands and we will pray / They won’t take you away"
Animal instinct – The Cranberries

Eveline is slechtziend en is werkzaam als publieksbegeleider bij het muZIEum.