Blog - Winter Efteling (Eveline Wooninck)

Ik zeg altijd tegen onze bezoekers: “Het is voor mij zeker niet het einde van de wereld om te moeten leven met een beperking. Ik doe eigenlijk alles wat een ziende ook doet". Maar als ik vervolgens vertel hoe ik de dingen doe, merk ik dat ik me onbewust toch aanpas om deze dingen gewoon te kunnen doen. Bijvoorbeeld tijdens een dagje uit.

Verjaardag
Omdat ik dit jaar mijn verjaardag in stijl wilde vieren, leek het me leuk om naar de Winter Efteling te gaan. Daar begint de eerste aanpassing al, namelijk; hoe kom ik er? Ik rijd natuurlijk geen auto, dus... ’vriendin met auto?’... Check! Eenmaal bij het park aangekomen mag ik dan onthouden in welk parkeervak we staan, want ja, daar ben ík dan weer goed in.

Bij de kassa werden we fantastisch geholpen om met ANWB-korting naar binnen te kunnen. We stapten het park in met een brede grijns op onze gezichten. Okay, wat gaan we doen? Misschien toch maar even een plattegrond pakken? Daar hebben we dan al het volgende punt te pakken: die kan ik niet lezen. Dus... ’vriendin die dit wel kan?’... Check! Ik houd wel bij waar we al geweest zijn.

Attracties
Veel attracties in de Efteling zijn binnen of de wachtrij is overdekt. Dat brengt me bij aanpassing nummer drie. Ik kan mijn weg in de schaduw dan niet zo goed vinden, omdat ik kort daarvoor nog in het daglicht stond. Dus... ’vriendin die ik even bij haar arm vast mag houden?’... Check! Ik kan haar dan weer allerlei feiten en weetjes over de attracties vertellen, want die dingen hoor ik of lees ik ergens en onthoud ze dan. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen.

De Baron
We kunnen er lang omheen draaien, maar ik kwam die dag eigenlijk maar voor één ding. Precies, de nieuwste achtbaan van de Efteling: Baron 1898. De achtbaan waar je van grote hoogte in een mijnschacht valt en vervolgens een duizelingwekkende rit maakt. Dus... ’vriendin waarmee ik samen in deze gave achtbaan kan?’... eh... nee... Dat feestje ging mooi niet door. Ze had van tevoren al gezegd dat ze dat niet zou gaan durven en ik had dan ook heel dapper bedacht dat ik dan wel alleen zou gaan.

Hoog
Alleen dus. Het is toch wel erg hoog. En geloof het of niet, dat ziet deze schele kip echt nog wel! Ik wil er zo graag in, maar hij is zo hoog! Toch eerst maar even kijken... Ja, ik wil erin! Maar de twijfel bleef. Mijn vriendin zei dat ze wel even een 'Efteling-mannetje' zou vragen mij te helpen. Ze hadden ons immers die ochtend ook zo goed geholpen, dus dat zouden ze nu vast ook doen. Maar daar was ik toch net even iets te trots voor hoor, om hulp te vragen! Maar ik wil wel... maar hij is zo hoog...

Uiteindelijk zei ik dat ik er toch nog even over na wilde denken, maar aan het einde van de dag gebeurde er iets vreemds. Of het nu de Baron zelf was, de Witte Wieven, of het goud wat ons beloofd werd, we weten het nog steeds niet. We werden samen door onzichtbare krachten naar Baron 1898 getrokken. Verzetten had geen zin. Dus hebben wij allebei met knikkende knieën onze tassen in een kluisje gelegd. En met trillende stem vroegen we om een kaartje voor de achterste rij. De eerste rij vond ik toch iets te hoog gegrepen.

"Ik lijk wel gek" zei mijn vriendin, en dat is precies wat ik dacht. Eenmaal in de achtbaan was er geen weg terug en moesten we, nadat we uitvoerig gewaarschuwd waren door een van de Witte Wieven, wel afdalen naar de mijn van de Baron. Het gevoel dat je hebt als je over de rand naar beneden kijkt is echt fantastisch; en wat een uitzicht! Prachtig gewoon! Daar hebben we het allemaal voor gedaan en we waren dan ook apetrots op onszelf.

"I’m in love, with a fairytale, even though it hurts / Coz I don’t care if I lose my mind, I’m already cursed"
Fairytale - Alexander Rybak

Eveline is slechtziend en is werkzaam als publieksbegeleider bij het muZIEum.