Menu

Blog - muZIEk deel 2: 22 jaar later (Eveline Wooninck)

In mijn vorige blog beschreef ik hoe het voor mij is om naar concerten te gaan en hoe ik 22 jaar geleden niet op mijn muzikale held, Robby Valentine, durfde af te stappen vanwege mijn visuele beperking. Bang voor afwijzing en zelfs om uitgelachen te worden, liet ik toen mijn kans op een foto met hem schieten. Inmiddels zou ik dit heel anders aanpakken en gelukkig kreeg ik nog een kans.

Veel gebeurd
In de afgelopen weken is er heel veel gebeurd. Ik ben met Robby in contact gekomen, heb hem verteld wie ik ben, wat ik bij het muZIEum doe en dat ik een blog over hem wilde schrijven. Robby heeft me niet alleen ontzettend gesteund tijdens het schrijven, maar vond ook dat het nu toch hoog tijd werd voor die foto van ons samen.

Optreden
Een aantal van mijn goedziende collega's boden, na het lezen van mijn blog, spontaan aan met me mee te gaan naar een van Robby's concerten. Het voelde voor mij echt als ‘terugreizen in de tijd’ om iets recht te kunnen zetten wat 22 jaar geleden was misgegaan. Door situaties waar niemand iets aan kon doen, leek het er even op dat ik alsnog niet zou kunnen gaan en liep ik weer tegen het feit aan dat ik sommige dingen gewoon niet zelfstandig kan doen. Gelukkig is uiteindelijk niemand minder dan een van mijn leidinggevenden, in de auto van mijn moeder, met me meegegaan.

Voorbereidingen
Ik wilde er die avond natuurlijk fantastisch uitzien. Er moest dus een nieuwe outfit komen. Als eerste ging ik naar een winkel waar ik altijd erg goed geholpen word met het vinden van de juiste maten. Ik kan prijskaartjes en maten namelijk niet goed lezen. Vervolgens ging ik naar mijn favoriete kapper om mijn haar te knippen. Gelukkig was een collega zo lief mijn haar te verven, want als ik het zelf probeer, smeer ik de haarverf overal behalve in mijn haar. Als laatste wilde ik mijn nagels - en niet ook mijn vingers - zwart, dus ook nog maar even naar de nagelstudio waar ze dit zo voor me gedaan hadden.

Zenuwachtig
Ik was de avond van het concert natuurlijk blóédzenuwachtig. Toen we aankwamen zag Robby mij en stak hij aarzelend zijn hand omhoog om te zwaaien. Hij wist natuurlijk dat ik dit waarschijnlijk niet zou zien van die afstand. Maar toen ik naar hem lachte en zwaaide, begon hij enthousiast terug te zwaaien. Het concert leek, net als onze rondleidingen in de donkerbelevingen, korter te duren dan het in werkelijkheid was. Omdat ik van een afstand moeilijk mensen kan herkennen, laat staan mensen kan vinden in een drukke ruimte, had ik met Robby afgesproken dat ik bij het podium zou wachten en hij naar mij toe zou komen. Het duurde niet lang voordat hij er was en ik na 22 jaar eindelijk op de foto kon. Dit was een avond om nóóit te vergeten!

"I've been looking so long at these pictures of you / That I almost believe that they're real"
The Cure - Pictures of You

Eveline is slechtziend en is werkzaam als publieksbegeleider bij het muZIEum.