Menu

Blog - Vertel eens een verhaaltje (gids bij het muZIEum)

Sinds een aantal jaren heb ik een oogziekte en mijn zicht wordt beetje bij beetje slechter. Toen mijn kindjes nog heel klein waren kon ik ze voorlezen, maar twee jaar geleden werd dat moeilijker. Hun boekjes hielpen ook niet mee: hoe groter de kinderen werden, hoe kleiner de letters. Eerst ging de snelheid van het lezen achteruit en later begonnen de letters letterlijk te dansen voor mijn ogen. Dat was erg confronterend. Maar zoals ik met de meeste vervelende veranderingen omga, schouders eronder en doorgaan. De eerste weken heeft mijn man ze naar bed gebracht en voorgelezen, ik vond het te moeilijk. Daarna vond ik dat het tijd was voor actie.

Nieuwe ingrediënten
We hadden die week een cake gebakken en samen de ingrediënten toegevoegd. Dat voorbeeld ging ik gebruiken bij mijn dochters van toen 4 en 6 jaar oud. We gingen lekker op het bed zitten en de meiden kropen tegen mij aan in hun pyjamaatjes. Lekker met z’n drietjes onder het warme dekbed. Ik zei: “Weten jullie nog dat we vorige week een cake hebben gebakken? En dat we daarvoor ingrediënten nodig hadden?” Twee keer hevig ja-geknik, want die cake, dat wisten ze nog wel. “Nu mogen jullie de ingrediënten verzinnen voor mama’s verhaal.” Even was het stil en toen barstten de ideeën los.

Een roze glitterhond
Er werd een egel verzonnen en een hertje. Dat waren de hoofdpersonen. Het seizoen: herfst. En natuurlijk speelde het zich af in het bos. En oh ja, er moest ook nog een konijn bij. Ik moet erbij zeggen dat dit de simpelste variant is van alle verhaaltjes die ik tot nu toe heb moeten verzinnen. Je kunt je voorstellen dat een roze glitterhond, een wc-pot, de winter en de zee iets meer fantasie van mama vergen…

Spaikie
Naar aanleiding van de genoemde ingrediënten ontstond het verhaal van Spaikie (zo zou mijn dochter het schrijven) de egel die zijn stekels helemaal zat was en een lekker zacht konijn wilde worden. Met tussenkomst van een rare wenskabouter, een bemoeial van een hert en een oude wijze uil kreeg het verhaal uiteindelijk een mooie boodschap. Want aan het einde wilde Spaikie vooral weer zichzelf zijn en was de moraal: iedereen is verschillend, maar wees blij met wie je bent.

Geen 'gewoon' boek
Zo doen wij dat dus. En om eerlijk te zijn, papa’s verhaaltjes uit een ‘gewoon’ boek zijn bij ons toch net even wat minder in trek. Sorry papa…

De schrijfster is slechtziend en werkzaam als gids bij het muZIEum.