Menu

Blog - Een pad van bladeren (Doreen ter Beest)

Mijn vingers vliegen over de toetsen. Naast mijn laptop staat een kop thee. En naast mijn bureau, op een kleedje, slaapt Wilka. Af en toe komt ze even een aai scoren, maar vaak wordt haar aanwezigheid niet eens opgemerkt. Ze weet precies wanneer het pauze is en ze mee naar buiten mag. Vrolijk kwispelend drukt ze dan haar neus tegen mijn hand. “Ja, nu mag ik weer!” hoor je haar bijna denken. Na een werkdag kruip ik graag met een boekje op de bank. Wilka heeft juist behoefte haar energie kwijt te raken. Hoewel ik soms wat moeite heb met de wekker en de koude nattigheid van dit seizoen, is een boswandeling wel het minste dat ze verdient. In de herfst soms een hele uitdaging.

Bladeren hier, bladeren daar
Wie denkt dat mijn geleidehond altijd de rust zelve is, heeft dat toch echt mis. Wilka dartelt om me heen, trekt sprintjes en snuffelt er druk op los. Ze vindt niks leuker dan racen, rollen en zo hard mogelijk door modderplassen spetteren. En modder, dat is er meer dan genoeg in de herfst. Thuis liggen de handdoeken dan ook al te wachten. 

Een herfstbos is weer anders dan een zomerbos. Nu er zoveel bladeren liggen, zijn alle geurtjes blijkbaar nog interessanter dan anders, want Wilka’s neus wordt fanatiek gebruikt. Ik snuif eens diep en ruik de heerlijke geur van herfstbladeren. Mijn ogen op vier poten vermaakt zich kostelijk met alles wat uit de bomen is gekomen, dus zoek ik met mijn taststok de weg over het bospad. Een bospad dat de helft van de tijd bedolven ligt onder een dikke laag bladeren. Het geritsel onder mijn voeten is zo’n heerlijk typisch herfstgeluid, maar loop ik nog op het pad, of ben ik stiekem het pad al lang kwijt? Ik vraag het me geregeld af. Het is voor mij te donker om ook maar iets te onderscheiden, maar licht zou niet veel helpen. In de lente en zomer zie ik overdag soms met veel moeite het kleurverschil tussen het zandpad en de begroeiing. Door wat ik voel met taststok en voeten leg ik dan de link: donker is begroeiing, lichter is het pad. Nu overal bladeren liggen, werkt die truc niet meer. Door de bladerdeken is het onderscheid tussen de hardere ondergrond van het pad en de zachtere van het bos ook vager. Maar gelukkig kan ik altijd terugvallen op mijn taststok en wat mijn voeten en oren me vertellen. Die signalen zijn overduidelijk. Denk aan de punt van mijn taststok die blijft haken in de struiken of een tak die zich vastgrijpt in mijn haren. Daar moet ik dus niet lopen. Simpel.

Hoor de herfst
Een heerlijke herfstwandeling is niet alleen voor Wilka ontspannend, maar ook voor mij. Is het je weleens opgevallen dat je het hoort als vallende bladeren langs de takken strijken en daarna zachtjes op een hoop met voorgangers landen? Of hoe vogels het begin van de dag aankondigen? Dus zoek ik rustig mijn weg. Toch is ook het einde van de wandeling weer fijn: ik roep Wilka bij me, doe haar tuig om en hup, daar staat weer een geleidehond in opperste concentratie. Na één woord van mij snellen we vlot en vol vertrouwen over de met bladeren bedekte stoepen. Op naar een nieuwe dag bij het muZIEum. 

Nieuwsgierig geworden naar wat Wilka onderweg allemaal voor me doet en hoe ze dit heeft geleerd? Sinds kort maakt een voorlichting door een ambassadeur van KNGF Geleidehonden deel uit van ons educatieprogramma. Zie ik je daar?

Doreen is blind en werkzaam als communicatiemedewerker bij het muZIEum.