Het prille begin
Als kind namen zijn ouders Jesse mee naar Oostenrijk om te skiën. Jesse, die volledig blind is, droeg een tuigje. "Mijn vader had door het tuigje direct contact met mij," vertelt Jesse enthousiast. Op deze manier leerde hij de beginselen van het skiën. De kinderpiste was een leerzame eerste stap.
Toen Jesse ouder werd, volgde hij skilessen om zijn skills te verbeteren. Dit deed hij in Nederland op een kunstbaan. “Stel je een loopband voor die een soort helling creëert. Hierdoor word ik gedwongen om stabiliteit te zoeken en de juiste houding aan te nemen.” Een leraar gaf Jesse aanwijzingen.
Het echte werk
“De lessen geven mij meer zekerheid en ik durf meer vaart te maken.” De rode piste is voor hem bekend terrein. Het tuigje heeft hij inmiddels al lang aan de wilgen gehangen en daarvoor in de plaats draagt hij een helm met een headset. “Mijn vader is degene die praat. Ik mag alleen wat zeggen als het echt nodig is. Hij geeft commando’s als links, rechts en heel belangrijk: stoppen.” Dit zorgt voor veiligheid voor iedereen.
Latten zijn niet genoeg
Naast skiën in de sneeuw is Jesse ook bedreven in het waterskiën. Nadat Jesse als kind een keer van deze sport had geproefd vonden zijn ouders een jeugdkamp bij hen in de buurt waar hij aan deel kon nemen en zo verder kennis kon maken met deze sport. Communiceren gaat bij deze sport niet via een headset, maar via stem- en fluitsignalen. “Als ik achter de boot op mijn waterski’s sta, heb ik een handvat vast waaraan een lijn bevestigd is. Het andere einde van de lijn is aan de boot vastgemaakt. Als de lijn strak gespannen is en de boot genoeg afstand heeft, geef ik door te roepen aan dat ik er klaar voor ben.” De boot maakt snelheid en Jesse geniet. Als de boot gaat keren wordt er twee keer gefloten. Dan weet hij dat hij moet opletten en moet proberen dicht bij de boot te blijven. Deze manier van communiceren heeft hij samen met de watersportinstructeur bedacht, zodat hij optimaal kan genieten van de snelheid en het water.
Het kan nog gekker
Natuurlijk is er niet altijd de mogelijkheid om te skiën in de sneeuw of op het water. Dan is er altijd nog de mountainbike. Met een speciale mountainbiketandem gaan Jesse en zijn vader de hobbels en boomwortels niet uit de weg, maar zoeken ze die juist op. Deze sport beoefenen ze al zo lang dat er nauwelijks aanwijzingen nodig zijn. “Je voelt vanzelf wel als je ergens overheen fietst,” vertelt hij lachend.
Genoeg dus waar Jesse zijn hand niet voor omdraait. Of hij nu met hoge snelheid een piste afgaat, achter een boot over het water scheert of met zijn vader over boomwortels stuitert: steeds draait het om vertrouwen, communicatie en durven loslaten. Precies die elementen neemt hij mee in zijn werk als gids bij muZIEum tijdens Expeditie in het donker. In het pikkedonker is hij degene die bezoekers meeneemt, geruststelt en uitdaagt om hun eigen grenzen te verkennen. Want net als op de piste geldt ook daar: je ziet misschien niets, maar met de juiste begeleiding kom je verder dan je denkt.
