Blog - Zonder zicht in het buitenland (Lotte de Bitter)

In Nederland zien we het als een vanzelfsprekendheid dat er geleidelijnen liggen op straat of bij het station, of dat stoplichten rateltikkers hebben die aangeven wanneer het rood of groen is. Maar hoe is dit in het buitenland? Ik heb zelf al het een en ander van de wereld gezien en let er altijd op hoe de voorzieningen in het buitenland zijn. In deze blog lees je er meer over. Meer weten over mijn passie voor reizen? Lees dan deze blog.

The American Dream
Tijdens mijn studie heb ik een semester in de Verenigde Staten gestudeerd. Hier werd me al snel duidelijk dat Amerikanen veel meer gericht zijn op het ondersteunen van visueel beperkten. Op mijn universiteit hoefde ik niet zelf te zorgen voor digitale studieboeken, dit werd voor mij gedaan. De stoplichten in San Diego geven aan op welk kruispunt je staat door middel van spraak. Amerikanen zijn ook heel erg behulpzaam, ik kan me nog herinneren dat ik over wilde steken op een kruispunt waar geen haaientanden, stoplichten of zebrapaden waren. Een man pauzeerde toen zijn telefoongesprek om mij naar de overkant te helpen. Geleidelijnen ben ik alleen nog niet tegengekomen in de Verenigde Staten. Wat daarentegen wel een absoluut voordeel is, is dat alle steden zijn opgebouwd in een ‘grid pattern’, wat betekent dat de straten allemaal recht lopen en de wijken in blokken zijn verdeeld. Zo kan je bijna niet verdwalen!

Aziatische vooruitstrevendheid
Hoewel ik een enorme passie heb voor de Verenigde Staten en het mijn droom is om ooit voet te hebben gezet in alle 50 staten, heb ik ook wat reizen naar Azië gemaakt. Dat landen zoals Zuid-Korea, Taiwan en Japan vooruitstrevend zijn op het gebied van technologie, moderne ontwikkelingen en interessante culturele trends, is een feit. Daarnaast zijn ze ook heel ver in het toegankelijk maken van openbare ruimtes. In Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea, liggen overal op straat geleidelijnen. Ondanks dat de straten niet altijd even recht toe, recht aan zijn, is dit wel een hele vooruitgang ten opzichte van andere Aziatische landen. De geleidelijnen liggen niet alleen op straat, maar ook in alle metrostations! Je hoeft hier ook niet ingespannen naar borden met vertrektijden te turen, er wordt telkens omgeroepen welke metro er aan komt en aan welke kant van het perron deze zal arriveren. Zuidoost-Azië staat bekend om drukke straten, veel chaos en nog meer verkeer. Alhoewel Zuid-Korea, Japan en Taiwan geleidelijnen hebben, blijft de kenmerkende onrust zeker voelbaar. Het vergt een hoop energie en wilskracht om je hier doorheen te slaan, maar het is het zeker waard.

Iets dichter bij huis
Ik zal eerlijk zijn, ik heb meer van de wereld buiten dan binnen Europa gezien, maar natuurlijk let ik ook binnen onze continentale grenzen goed op de toegankelijkheid. Hierin staat Nederland wel hoog op de ranglijst qua voorzieningen voor blinden en slechtzienden. In Bologna, Italië, is bijvoorbeeld geen enkele geleidelijn of rateltikker te vinden. Toen ik me dat realiseerde, besefte ik pas hoeveel stoplichten in Nederland wel een rateltikker hebben, en hoeveel zekerheid dat geeft met oversteken. De Sagrada Familia in Barcelona biedt wel de mogelijkheid om een miniatuur versie van deze imposante kerk te voelen, met daarbij een uitleg in braille. Geen zorgen, je hoeft er geen vloeiend Spaans voor te kunnen, want het staat er ook gewoon in het Engels. Dit is niet alleen in Barcelona mogelijk, maar ook in het prachtige Krakau in Polen. Hier kan je op verschillende plekken in de stad miniatuur versies van grote of belangrijke gebouwen voelen. Verder kan je in veel Europese steden gebruik maken van de metro, maar iets goeds wat de Engelsen hebben bedacht is het aanbrengen van kleur in de metrocoupés van Londen. De kleur maakt duidelijk in welke lijn je je bevindt, super handig voor wanneer je kleuren nog goed kan waarnemen.

The sky is the limit
Zoals je hebt kunnen lezen verschilt de toegankelijkheid van land tot land en soms zelfs van stad tot stad. Een aantal landen is lang niet zo toegankelijk, maar dit zal mij er nooit van weerhouden om mijn reizen voort te zetten en meer van de wereld te kunnen ontdekken, want jullie weten het uit mijn vorige blog: ‘the sky is the limit’.

Lotte de Bitter is slechtziend en werkt als communicatiemedewerker bij het muZIEum.