Blog - Je hebt een goede keuze gemaakt (Maud Arntz)

Onderweg naar het stembureau hoorde ik niet alleen het tikken van mijn stok. Mijn hart liet duidelijk merken dat ik onderweg was naar iets spannends. Hoe dichter ik bij het stembureau kwam, hoe harder mijn hart tekeer ging. Helemaal toen ik me realiseerde, dat ik niet meer wist welk artikel in de Kieswet beschrijft dat ik me tijdens het stemmen mag laten bijstaan. Lukt het me deze keer om mijn stem uit te brengen?

“Daar gaan we!”
Eenmaal in de rij nam de spanning toe. Voor mij stond een man met de stempas van zijn vrouw en een ander was niet in zijn eigen gemeente. Een hoop onrust bij de medewerkers van het stembureau en dan moest ik nog komen. “Daar gaan we!” dacht ik toen ik mijn stempas en identiteitskaart overhandigde aan de mevrouw van het stembureau. Ik vroeg haar of één van hen mij kon helpen, omdat ik het niet kan zien. “Kunt u helemaal niets zien dan?”. “Jawel, een klein beetje, maar niet voldoende om dit te kunnen invullen”, was mijn antwoord.

Er viel een stilte waarin ik voelde dat de medewerkers achter de tafel elkaar aankeken. De rij achter me werd steeds langer. Ik hoorde mensen geïrriteerd zuchten toen een mevrouw achter mij vroeg: “Kan ik u misschien helpen?”. Ik heb haar uitgelegd dat stemmen voor mensen met een visuele beperking een enorme uitdaging is. Vooral omdat de medewerkers van het stembureau de regels vaak niet kennen. Het is namelijk zo simpel, als je vanwege een lichamelijke beperking niet zelfstandig kunt stemmen, mag je je laten bijstaan.

Samen stemmen
De aardige mevrouw stelde voor om samen met mij het stemhokje in te gaan. Zij zou voor mij het stembiljet invullen. Dat leek mij een prima oplossing. Daar dacht de mevrouw van het stembureau anders over. “Wij hebben geleerd dat één van ons moet helpen in dit soort situaties”. Daarbij gaf ik aan dat er in de wet niets staat beschreven over wie er helpt. Had ik dit thuis toch nog maar even opgezocht, dan wist ik welk wetsartikel het was.

Ongelijkwaardig
Uiteindelijk kreeg de aardige mevrouw toestemming om mij te helpen. Terwijl zij mijn stembiljet openvouwde, moest ik denken aan de vorige keer dat ik mocht stemmen. Toen werd ik geholpen door een medewerker van het stembureau. Na het inkleuren van het hokje, wist hij me te vertellen: “je hebt een goede keuze gemaakt!”.

Nadat mijn stembiljet was ingevuld, kleurde mevrouw op haar eigen biljet een hokje rood. Ik wilde bijna vragen op wie zij ging stemmen. Net op tijd bedacht ik me dat ik dat niet kon maken. Stiekem hoopte ik dat ze het uit zichzelf ging vertellen. Dat gebeurde niet, maar ze had me prima geholpen. Dit was fijn en goed, maar toch voelde het contact tussen ons raar: ongelijkwaardig. Zij weet wel op wie ik had gestemd, maar ik weet het niet van haar.

Zelfstandig stemmen
Met een diepe zucht van opluchting stapte ik het stembureau uit. Ik had het toch maar mooi weer gedaan! Wanneer er weer verkiezingen zijn, hoop ik dat mijn woonplaats bij het rijtje gemeenten hoort waar blinden en slechtzienden wel zelfstandig kunnen stemmen. Het blijft iets ongemakkelijks hebben. Iets wat je anoniem zou moeten kunnen doen, moet ik juist wel met iemand anders delen. 

Maud is zeer slechtziend en werkzaam als gids bij het muZIEum.